Misschien kunnen we de precaire situatie van het Kasteel Ter Meeren, gelegen te Sterrebeek, het best schetsen aan de hand van volgende informatie die we terugvinden op de website van Toerisme Dijleland: "De basis van het kasteel, de donjon of woontoren, werd vermoedelijk gelegd in de 12de eeuw door Hendrik II Van der Meeren. De donjon bevat een zogenaamde 'Spreeuwentoren' en is zeldzaam in ons land. Dit private domein is spijtig genoeg in verval."

Het ligt niet in mijn bedoeling om hier een geschiedenisles te geven over het kasteel, maar enkele historische feiten kunnen de grote waarde van Ter Meeren aantonen. Het kasteel en het park beslaan ongeveer 9 hectaren, de totale oppervlakte van het domein bedraagt zelfs 30 hectaren. Oorspronkelijk was het kasteel een middeleeuwse burcht die zijn wortels heeft in de12de eeuw. Gedurende meer dan vijf eeuwen werd het kasteel bewoond door het geslacht Van der Meeren. Daarna kwam het vervolgens in handen van de families Boischot, de Fierlant en Braun. Tijdens beide wereldoorlogen werd het kasteel bezet door Duitse troepen. Tijdens de laatste decennia veranderde het kasteel regelmatig van eigenaar. Op dit ogenblik is het in handen van een zekere mijnheer Gleissner, die al een tijdje in Honkong verblijft. Ondanks het feit dat het domein in 1974 als landschap en het kasteel in 2001 als beschermd monument  werden geklasseerd, zijn de gebouwen op het domein in staat van verval. Het koetshuis kan men moeilijk meer dan een ruïne noemen. Wanneer er niet vlug iets gedaan wordt aan de staat van het kasteel, dan zal ook het pronkstuk van het domein tot een ruïne verworden.

Al jaren schuiven de gemeente Zaventem en de Vlaamse regering de hete aardappel naar elkaar door, zonder dat er effectief iets wordt ondernomen. Vooral Eric Van Rompuy, boegbeeld van de CD&V in Zaventem, heeft er gedurende jaren op gehamerd dat de gemeente dit kasteel moest aankopen om er een socio - culturele bestemming aan te geven. Maar in de periode dat Eric Van Rompuy dit van de daken schreeuwde maakte CD&V deel uit van de Zaventemse oppositie. Kasteel Ter Meeren kwam zelfs ter sprake in het Vlaams Parlement, tijdens de plenaire vergadering van 4 december 2003 en dit door toedoen van Eric Van Rompuy. Sta mij toe een aantal uitspraken van de heer Van Rompuy te citeren: "Mijnheer de minister, wij vinden dat de gemeente Zaventem en de Vlaamse Gemeenschap een inspanning moeten doen om dat kasteel Ter Meeren te vrijwaren. Als er inderdaad een filmschool komt, is dat namelijk een gemiste kans om dit kasteel een sociaal-culturele bestemming te geven voor de lokale gemeenschap. Ik heb op dit ogenblik de indruk dat de gemeente afhaakt en dat de Vlaamse Gemeenschap dat dossier de voorbije jaren onvoldoende heeft gestimuleerd, met het gevolg dat we nu misschien een situatie krijgen waarbij een privégroep dit kasteel zal kopen en die sociaal - culturele bestemming zal verdwijnen." Verderop in het debat verkondigt het Zaventemse CD&V kopstuk: "Ik heb de indruk dat het dossier Sterrebeek begraven is. De burgemeester zegt dat de kosten zodanig hoog zijn, dat hij zich tot niets kan engageren. Hij had het over een waarde van 3.122.616euro of 130 miljoen frank, dat met de restauratie zou oplopen tot meer dan 7.436.806 euro of 300 miljoen frank. Daar is hij niet toe bereid. De gemeente abdiceert dus." Van Rompuy verwijt de Zaventemse burgemeester en toenmalig fractieleider van de VLD, Francis Vermeiren, desinteresse: "Nochthans, het dunkt mij dat de fractieleider van de VLD en de minister van Leefmilieu (Ludo Sannen) elkaar kennen. Als ze het dossier vooruit willen helpen, dan kunnen ze dat gewoon doen. U ziet elkaar immers dagelijks."

Blijkbaar is er een groot verschil tussen zetelen in de oppositie of zetelen in de meerderheid want nu horen we Eric Van Rompuy niet meer verkondigen dat het kasteel eigendom moet worden van de gemeente. Nochthans kan dit niet zo moeilijk zijn want als ik mij niet vergis is Minister van Leefmilieu Hilde Crevits een partijgenoot van Eric Van Rompuy. Zien zij elkaar dan niet dagelijks soms? Back to reality! Eind april kon ik met eigen ogen de ernst van de situatie aanschouwen. Het kasteel verkeerd inderdaad in 'staat van ontbinding': verschillende ramen zijn gesneuveld, duiven hebben er hun thuishaven, het nog resterende meubilair dat gespaard is gebleven van dieverij is dikwijls zwaar beschadigd,... Als geschiedkundige bloedde mijn hart dan ook bij het zien van zoveel vernieling. Om het spreekwoordelijk uit te drukken: het is geen vijf voor twaalf, maar eerder vijf na twaalf.

Gelukkig zijn er in Zaventem nog burgers met burgerzin of zoals één van de initiatiefnemers van het actiecomité 'Red Ter Meeren' het verwoordt: "Ik besloot dan maar zelf te handelen, conform de term uit de Belgische wetgeving en verzekeringswezen 'als goede huisvader'." Het actiecomité 'Red Ter Meeren' heeft reeds de daad bij het woord gevoegd door ondermeer begin mei kapotte ruiten dicht te plakken met plasticfolie en het ontbrekende luik in de toren te vervangen door een plank, en dit alles onder het 'goedkeurende oog' van de Zaventemse politie die met hun geweer in aanslag stonden. In plaats van de letter van de wet na te leven zouden de gemeentelijke diensten misschien beter in eerste instantie hun energie steken in het kasteel terug water- en winddicht te maken en dit met eigen kosten en middelen, zodat een aantal 'goede huisvaders' binnen onze gemeente dit niet hoeven te doen.  In tweede instantie is het belangrijk dat alle betrokken partijen opnieuw rond de tafel gaan zitten om de verdere verloedering van het kasteel Ter Meeren tot staan te brengen, door de aankoop en de renovatie van het gehele domein op initiatief van de verschillende overheden, zodat het kasteel uiteindelijk toch een socio – culturele bestemming kan krijgen.

Als we de hedendaagse samenleving onder de loep nemen dan zien we dat welvaart en vrijheid steeds terugkerende begrippen zijn. Helaas zijn welvaart en vrijheid niet evenredig verdeeld over onze aardbol. Ook in Vlaanderen kan niet iedereen evenveel van deze twee begrippen proeven. Sp.a wil hier verandering in brengen door de uitbouw van een nieuw sociaal model dat beantwoordt aan de normen van de 21ste eeuw. Aan de hand van een aantal basisbeginselen heeft sp.a verscheidene concrete maatregelen uitgewerkt.

 1. Als iedereen werkt, werkt alles beter 

Het uitgangspunt van sp.a is dat iedereen recht heeft op werk. De overheid moet een passende job aanbieden. Als dit niet kan moet de overheid een passende opleiding aanbieden, die dan resulteert in een job. Wie echter weigert om in te gaan op één van beide aanbiedingen heeft geen recht op een werkloosuitkering. Met dit beleid willen we een streep trekken onder het verleden waarin lage werkloosheidsuitkeringen, een terughoudend arbeidsmarktbeleid en een lakse bestraffing kenmerkend waren.

2. Een mooie dag verdient een hoger pensioen

Sp.a wil op termijn dat mensen een pensioen ontvangen dat ongeveer 70 % bedraagt van het gemiddelde loon dat hij/zij keeg gedurende de laatste vijf jaar van zijn/haar actieve loopbaan.

 3 Ziek zijn mag geen zeer doen

Prioritair inzake gezondheidszorg zijn de betere zorgen voor chronische zieken, betere toegang tot huis- en tandarts en de uitbouw van wijkgezondheidscentra. Een goede gezondheidszorg kan enkel maar wanneer er een zuinig beheer is van de geldmiddelen. Tevens moeten nieuwe geneesmiddelen ook goedkoper worden zodat ze minder zwaar wegen op de maandelijkse uitgaven van een gezin. 

 4 Minder wapens, meer ontwikkelingssamenwerking

Tot op vandaag geeft de regering bijna twee keer zoveel geld uit aan defensie (2,8 miljard) als aan ontwikkelingshulp (1,6 miljard). Sp.a wil hierin verandering brengen door de uitgaven voor defensie terug te schroeven en die van ontwikkelingssamenwerking te verhogen waardoor de uitgaven van deze laatse die van defensie op termijn zullen overstijgen. Dit extra geld moet ondermeer besteed worden aan een wereldziekenfonds dat er moet voor zorgen dat de ontwikkelingslanden 3 % van hun BBP aan gezondheidszorg gaan besteden.

 5 We zijn pas rijk als niemand arm is

Armoede kent heel wat oorzaken. Een van de oorzaken kan zijn dat iemand geen werk heeft. Daarom moet de overheid passende jobs en indien nodig opleidingen aanbieden. Alleenstaande ouders hebben het soms moeilijk om werk en gezin te combineren. Ook hier kan de overheid een handje toesteken door te helpen zoeken naar kinderopvang en indien nodig door financieel tussenbeide te komen. De laatste jaren leven heel wat mensen onder de armoedegrens doordat ze te veel schulden aangaan. Grote winkelketens zwaaien schaamteloos met leningen en kredietkaarten om hun inkomsten te verhogen. Verkoopcijfers zijn dan ook heilig voor sommige zakenlui. Ook bepaalde banken worden steeds agressiever in hun verkoopstechnieken zonder te kijken naar de sociale gevolgen dat dit met zich kan meebrengen. Sp.a pleit dan ook voor striktere bepalingen!

 6 De volgende stap met energie is de uitstap

Als we willen dat onze kinderen en kleinkinderen op een leefbare planeet opgroeien dan moeten we dringend meer rekening gaan houden met ons milieu. De opwarming van de aarde lijkt onomkeerbaar en daarom zijn er ook drastische maatregelen nodig om het tij nog te doen keren. Sp.a wil hier aan mee werken en heeft een klimaatplan opgesteld. Enkele basisideeën zijn ondermeer energiebesparende maatregelen en een uitstap uit de kernenergie.

 7 Elk kind, schoon kind

De hedendaagse samenleving kent een alsmaar toenemende werkdruk. De combinatie van gezin en werk wordt dan ook steeds moeilijker. De bestaande mogelijkheden aan thematische verloven, zoals bijvoorbeeld ouderschapsverlof, zijn niet meer aangepast aan de noden van deze tijd. Thematische verloven moeten flexibeler zijn. Zo zou het ouderschapsverlof moeten uitgebreid worden tot een volledig jaar en moet dit kunnen opgenomen worden tot het kind de leeftijd van 12 jaar heeft bereikt.

 8 't is altijd hetzelfde zonder diversiteit

Iedereen heeft recht op gelijke kansen. Diversiteit is dan ook een sleutelwoord in onze samenleving. Maar deze diversiteit moet soms echter plaats ruimen voor discriminatie, ondermeer op de arbeidsvloer. Een instrument om discriminatie tegen te gaan is het opstellen en uitvoeren van diversiteitsplannen. Laten we een voorbeeld nemen aan een groot bedrijf als AXA dat in Frankrijk mensen aanwerft via anonieme sollicitaties.

Wat we met deze basisbeginselen willen aantonen is dat de samenleving wel degelijk maakbaar is, kneedbaar is en dat we dus niet zo maar passief hoeven toe te kijken. Door de maatschappij te veranderen kunnen we ook komen tot een nieuw sociaal model. Een model waar geen plaats is voor armoede of discriminatie, maar wel voor diversiteit, vrijheid en autonomie.

Volgende week dinsdag 1 mei hoeft de Vlaming zich niet naar zijn werk te verplaatsen. Dus geen gezucht voor een trein die op zich laat wachten of geen gevloek voor een file waaraan maar geen einde lijkt te komen. Voor veel Vlamingen de uitgelezen kans om eens wat langer in bed te blijven liggen of een dagje door te brengen aan onze kust. Maar weten zij wel waaraan ze deze vrije dag te danken hebben? Socialistische kiezers zouden het zeker moeten weten, want het is hun dag, namelijk de 'Dag van de Arbeid'. Maar hoe is het zover kunnen komen en viert men dit alleen maar in België of ook in andere landen?

De 'Dag van de Arbeid' kent een lange voorgeschiedenis die teruggaat tot zelfs in de 9de eeuw. De koning van het Engelse Wessex, Alfred de Grote, was de eerste die het idee opperde om een soort van 8 uren werkdag in te voeren. Niet dat zijn oproep veel gehoor kreeg want het duurde tot de 17de eeuw vooraleer er schot in de zaak kwam. In Frankrijk besliste koning Filips de Tweede dat mijnwekers maximum 8 uur per dag moesten werken. Maar voor een algemene maatregel die alle werknemers dit recht toeëigende was het nog twee eeuwen wachten, toen de 'American federation of Labour' een resolutie aannam waarin voorgesteld werd om vanaf 1 mei 1886 de acht urendag in te voeren. In Noord-Amerika stond 1 mei toen bekend als 'Moving day', de dag waaop de arbeidscontracten werden vernieuwd. Europa volgde enkele jaren later toen in juli 1889 op het oprichtingscongres van de Tweede Internationale in Parijs besloten werd om op 1 mei jaarlijks de acht uren werkdag te vieren. Tot op de dag van vandaag wordt in vele Europese landen 1 mei gevierd als de 'Dag van de Arbeid'.

Ziezo, nu weet u waarom u dinsdag 1 mei niet hoeft te werken. Mocht u niet naar zee trekken om wat verkoeling te zoeken - het belooft immers warm te worden of beter gezegd warm te blijven - en u heeft geen zin om zelf achter het fornuis te staan, kom dan zeker langs op onze pensenkermis. Deze gaat door in het Volkshuis in de W. Lambertstraat te Zaventem. Vermits wij hierboven gevraagd hebben voor goed weer en de laatste astrologische tekens het beste laten verhopen, hebben wij ook een terras voorzien en hebben wij nu reeds extra vaten bier laten aanrukken. U bent van harte welkom tussen 11.30 uur en 17 uur. Allen daarheen zou ik zeggen, al was het maar om de droge kelen te smeren!

Lang geleden was er eens een blauwe koning die met vaste hand over Saventhem regeerde. Deze blauwe koning hield elke maand een rondetafelconferentie met zijn ridders. De meerderheid werd uitgemaakt door maar liefst 13 blauwe en 2 rode ridders. Deze rode ridders kwamen op voor de stedelingen, voor diegenen die bijna niets hadden en moesten wonen in kleine armoedige huisjes. Ze probeerden een aantal sociale maatregelen door te drukken tijdens de tafelconferenties om het leven van de burgers aangenamer te maken. Maar misschien nog meer in het oog springend was de loyaliteit van de rode ridders ten opzichte van de blauwe!

Elke zes jaar moest er echter een nieuwe rondetafel verkozen worden. De stedelingen mochten dan ook hun stem uitbrengen. De minderbedeelde burgers waren blij dat de rode ridders de laatste zes jaar niet alleen aan de adel hadden gedacht, maar ook aan hen. De ridders in het rode kamp werden hiervoor beloond. Een derde rode ridder zou de volgende zes jaar deel uitmaken van de rondetafel, in tegenstelling tot de blauwe ridders die het met een ridder minder moesten stellen. De goedgelovige rode ridders dachten dan ook dat een verderzetting van de blauw-rode coalitie enkel een kwestie van tijd was. Overigens, de blauwe koning had het beloofd aan de rode keizer. Maar niets is minder waar! De blauwe koning koos uiteindelijk voor de oranje en gele ridders die geleid werden door de grootste rivaal van de blauwe koning. Het was een echte schertsvertoning want wat bleek? Reeds voor de vernieuwing van de rondetafel had de blauwe koning het op een akkoordje gegooid met zijn aartsrivaal. Bij het horen van dit nieuws werd de rode keizer pas echt rood, maar dan van woede!

De burgers van Saventhem vroegen zich hardop af of de oranje en gele ridders even loyaal zouden zijn ten opzichte van de blauwe ridders als dat de rode ridders waren geweest. En wat met de onderlinge strijd tussen de oranje en de gele ridders? De zwaarden werden geslepen want een broedermoord leek onvermijdelijk. En de vraag die op ieders lippen brandde: "Hoe lang bleef de blauwe koning nog koning en wie zou hem opvolgen?"

Wordt vervolgd!

Zondag 18 februari stond met rood aangestreept in de agenda van een hondertal gepensioneerden met socialistische roots. De algemene vergadering van S-plus is voor vele socialistische gepensioneerden een ware hoogdag.

Om 15 u. zou de algemene vergadering van start gaan, maar reeds om halfdrie kwamen 'onze oudjes' - en dit laatste is met heel veel eerbied gezegd - al toe in het Volkshuis. Vooraleer iedereen zijn plaatsje had gevonden was het al snel drie uur. Ik kreeg al gauw heel wat blikken toegeworpen met de prangende vraag: "Wat doet een jongeman van 29 in godsnaam op een algemene vergadering van S-plus." Neen ik ben nog geen lid van S-plus en neen ik ben ook niet op brugpensioen. Trouwens, Bruno Tobback zou dit niet kunnen appreciëren denk ik nu dat iedereen aangepord wordt om wat langer te blijven werken.

Wat ik daar dan wel deed? Wel Ronny Poels, de voorzitter van S-plus en tevens gemeenteraadslid voor sp.a, had mij gevraagd om even te speechen in naam van sp.a Zaventem. Vermits onze fractieleider Amy Gille in het buitenland verbleef voor haar werk en ook gemeenteraadslid Farid Dahdouh-Guebas ons landje voor enkele dagen had verlaten, vroeg Ronny het aan mij. Speechen, dat is niet meteen toevallig één van mijn specialiteiten dacht ik toen hij mij de vraag stelde. Maar als je aan politiek wil doen dan moet je ook wel kunnen speechen. Dus daar stond ik dan om drie uur in de namiddag in het Volkshuis, met in mijn hand een klein spiekbriefje zodat ik een aantal dingen zeker niet zou vergeten te zeggen. Maar eerst en vooral moet je een honderdtal dolenthousiaste gepensioneerden stil krijgen. Dat was misschien nog het moeilijkste onderdeel van mijn speech. Een eerste poging van de voorzitter om de mensen in de zaal stil te krijgen ging de mist in, of misschien beter gezegd het kabaal in. Ik stelde aan Ronny voor om een jachtgeweer erbij te halen en eens een salvo af te vuren. Maar ik denk dat Koen, de uitbater van het Volkshuis, hier niet voor te vinden zou geweest zijn. Uiteindelijk nadat Ronny zich bijna schor had geroepen kon hij toch de aandacht trekken van de 60-plussers.

Hij stelde mij voor aan zijn 'leeftijdsgenoten' - dit laatste moet je ruim interpreteren - en hij vroeg hen even aandachtig te luisteren naar wat deze 'snotaap' te zeggen had. Vooreerst feliciteerde ik S-plus met haar 55ste verjaardag. De vereniging werd namelijk opgericht in 1952 toen er van mij nog lang geen sprake was. Vervolgens stapte ik over op het politieke luik. Er was goed nieuws te melden, maar ook slecht nieuws. Naar goede gewoonte vertelde ik hun eerst het slechte nieuws, namelijk dat we niet langer meer deel uitmaken van de meerderheid en ons tevreden moeten stellen met een plaatsje op de oppositiebanken. Gelukkig vroeg geen van de aanwezigen waarom sp.a Zaventem geen deel meer uitmaakt van de meerderheid want dat had ons wat ver geleid vrees ik. Het goede nieuws dan! In de vorige legislatuur haden we maar twee vertegenwoordigers in de gemeenteraad, nu zijn dat er drie. Dit komt niet alleen door de vele stemmen die Amy behaalde op 8 oktober, maar is ook het gevolg van het harde werk geleverd door Ronny tijdens de vorige legislatuur.De S-plussers waren het daar roerend over eens. Tevens heb ik gepleit voor een actievere samenwerking tussen de verschillende socialistische verenigingen. Socialisten kennen elkaar niet meer en daar moet dan ook maar eens verandering in komen. Te beginnen aanstaande zondag wanneer sp.a zijn dessertenbuffet organiseert tussen 13 u. en 18 u. Dus als mijn oproep gehoor krijgt bij de gepensioneerden dan moet er nu zondag een lange file staan aan de buffettafel met allemaal heerlijke dessertjes. Allen daarheen dus!

Als beloning voor mijn medewerking kreeg ik een glaasje champagne aangeboden, net zoals de andere aanwezigen. Daarna trok ik mij terug in de keuken voor een helpende hand uit te steken. Voor ik naar huis ging sloeg ik nog een babbeltje met een aantal gepensioneerden met een witbiertje in de hand. "In onzen tijd jongen, toen waren er nog echte socialisten..."